23-09-06

Bob De Groof over Hugo en Groen!Plus

Ze pakte er niet echt mee uit, maar in een laatste poging om bij te blijven had Agalev zich nog herdoopt tot Anders Gaan Leven, Werken en Vrijen. Maar zelf die frivole toets heeft de partij geen baat bijgebracht. U weet het: haar kiezers gingen niet alleen anders leven, werken en ook vrijen, maar vooral anders kiezen. Ze volgden als kinderen de rattenvanger van Hasselt en het deuntje dat die floot heette Anciaux. Achteraan, strompelend als een vroegtijdig oudje, struikelde Agalev over de kiesdrempel en ging languit.
Wat volgde – u herinnert het zich - was de perfecte illustratie van het politieke adagium: geen schoner vermaak dan leedvermaak. Een beetje ach en wee. Maar voor de rest: zie ze daar staan in hun blote vaan met hun wollen sokken aan.Dik twintig jaar hadden ze meegedraaid. Op een novemberdag in 81 waren ze naar het parlement komen fietsen onder de juichende slogan: de utopisten van vandaag zijn de realisten van morgen. En zo is het geschied: Agalev’ers werden vandaag realisten. Voor een weidse, jeukende utopie moest je ergens anders zijn. U weet hoe het de profetes Cassandra is vergaan: ze werd vermoord.
Ach, die utopie. Waar het allemaal mee begon. Dat eerste groene hout. Groene fietsers en fietselingen. En de ritualen van Pater Versteylen. Wie jong was, dacht groen. Ik weet er alles van, want ik zat er bovenop. Ik zat toen in de redactie van een pluralistisch – het woord klonk toen ovenvers- een pluralistisch jongerentijdschrift. Begin zeventig. Dat tijdschrift noemde zichzelf met enig aplomb ‘Vandaag’, maar we bedoelden eigenlijk ‘Morgen en nog ver daarna’. In die redactie zaten toen enkele toekomstige ministers, maar dat wisten we nog niet. En een van de mederedacteuren was Hugo Van Dienderen. Dat was een serieuze. Ik bedoel: Sauvy was niet lang daarvoor met de term ‘derde wereld’ gekomen. Dat vonden wij van de redactie wel fraai klinken. Beetje blits. Wij de eerste, ginds de‘derde wereld’. Maar niet voor Hugo. Alsof die toen al voelde dat er een vierde wereld op komst was. En een vijfde. En het toen pas verschenen en huiveringwekkend ‘ rapport van de club van Rome’. Dat vonden wij wel jazzy. Beetje zwoel, beetje Fellini: de ‘club van Rome’. Daar schreven we luchtige stukjes over.
Maar niet Hugo. Die voelde toen al de kilte van Kyoto. Hugo was eigenlijk toen al de realist. En dat is ie, nu 35 jaar later duidelijk gebleven.Want wat haalt Hugo Van Dienderen nu in zijn hoofd? Hij gaat beginnen met een seniorenwerking bij Agalev. Agalev-senioren? Dat is vloeken in de kerk. Of beter, kappen in het bos. Agalev-senioren, dat is ongeveer even gek als CD&V-jongeren of VLD-werkeloze werkelozen!Maar niet voor Hugo.
Die heeft goed gezien.Vooreerst die naam: groen plus. Een versleten reclameslogan zou je denken. Niks geen doortimmert acroniem zoals CD&V of SPA. Gewoon: Groen!Plus. Maar wel bedoeld voor een generatie die indertijd voor het eerste Planta Plus uit het rek haalde, en Dash extra en Dixan met afgeremd schuim. Dit is de taal van de huidige zestigers!
En wie wordt er nou lid van Groen!Plus?Laat ik u tot slot vertellen wat me deze week overkwam. Ik moest ’s ochtends vroeg diep in de Kempen zijn. Ik reed door fraaie dorpen als Retie en Mol en overal zag ik honderden kinderen met de fiets op weg naar school. Heelder klissen, gezellig kakelend op het fietspad of breed waaierend over de weg. Maak ons wat. En geen een, geen een droeg een fietshelm.
’s Middags rond drie uur reed ik terug. En kijk, overal pelotonnetjes senioren, zestigers op gloednieuwe fietsen. Stevig trappend. Netjes op een rijtje. Met voor- en achteraan eentje met een helrood veiligheidsjakje aan. Ze zagen er allemaal pront uit. Ze waren duidelijk anders gaan leven dan hun allang gestorven va en moe. Ze waren ook duidelijk anders gaan werken dan hun kromgegroeide va en moe. En zo te zien aan hun spannende fietsbroeken en hun kleurige strakke truitjes hadden ze allemaal nog best zin in een potje anders vrijen. En allemaal, allemaal netjes de fietshelm op.Kijk, moet Hugo Van Dienderen gedacht hebben, daar rijden mijn nieuwe groene fietsers.
De toestand is hopeloos maar niet ernstig (Radio 1)12/10/2003 na het nieuws van 18u

De commentaren zijn gesloten.